புதன், 22 ஜூன், 2011

முனியாண்டி



ஒத்தைப் பனை முனியாண்டியைப்
பற்றிய திகில் கதைகள் கேட்டபின்
தனியே போக பயமெனக்கு..

காற்றிலாடும் பனையின் மட்டையும்
சருகுகளின் வழியூறும் ஊர்வனவும்
வெளித்தள்ளும்  பயத்தின் வியர்வைத் துளிகளை..

இரண்டாம் ஆட்டம் முடிந்து
அப்பாவுடன் திரும்பும் நேரம்
தூரத்து பனையின் உருவம்
காற்றிலோ மனதிலோ ஆடும் மெல்ல...

அடுத்த வீட்டு சரசுவும்
பக்கத்து தெரு பரமனும் 
அறை வாங்கி செத்துப் போனார்களாம்
உச்சி வெயிலில் திரும்பும் போது..

கறிச்சோறுடன் பள்ளி போகும்
நாட்களில் கரித்துண்டும்
தேய்ந்த லாடமும் துணை வரும் பையில்,
முனியாண்டியை எதிர் கொள்ள..

சிவராத்திரியும் செவ்வாய் சாத்தும்
தவிர தூரமே நிற்கச் சொல்லும்
உருவமில்லா முனியாண்டியின் பயபக்தி..

எப்போதும் காவி வேட்டியும் சிவப்புத் துண்டும்
கட்டிக் கொண்டு பூசை செய்யும்
பூசாரிக்கு மட்டும் ஒன்னுமே ஆகாதாம்..

பூசாரியின் தொடுப்பு சரசு வென்பதை
மிகத்தாமதமாக தெரிந்து கொண்டபின்
குழம்பித் தான் போனோம்,
முனியாண்டியைப் பற்றி நானும்
பூசாரியைப் பற்றி முனியாண்டியும்...



புதன், 11 மே, 2011

தேநீர் நேரம்



வடிகட்டிய நரசுஸ் காப்பி
இல்லையென்றால் காலை 
விடியாது தாத்தாவிற்கு...
ஃப்ரூ போட்டு நுரைத்து 
ஆடையுடன் மித சூட்டில் 
வேண்டும் அண்ணனுக்கு...
"காப்பி கடும் விஷம், டீ கொடு" வென 
கேட்டு முடிப்பதற்குள் 
கிடைக்கும் அப்பாவிற்கு...
இருமித்தீர்க்கும் பாட்டிக்கு 
பாலோடு பனங்கற்கண்டும்...
தங்கைக்கும் எனக்கும் என்றும்
தவறியதேயில்லை  ஹார்லிக்ஸ்...
சுவை பார்க்க யாவற்றையும் 
குடித்துப் பார்ப்பாள்  கொஞ்சமாக...
இன்று வரை தெரியவில்லை,
நரசுஸா, ஃப்ரூவா
டீயா, பாலா, ஹார்லிக்ஸா 
என்ன பிடிக்கும் அம்மாவிற்கென?.


  

திங்கள், 18 ஏப்ரல், 2011

மீளாக் கனவின் மிச்சம்!



வெறியேறிய கண்களும் 
குருதி ஒழுகும் பற்களுமாக 
பிணம் துழாவி 
பசியடங்காதுத் திரியும் 
நாயுரு கொண்ட பிசாசுகளின் 
நீண்ட துரத்தலின் முடிவில் 
எகிறித்துடிக்கும் 
நெஞ்சக் கூட்டின் அதிர்வில் 
நாளங்கள் வழி 
பாய்ந்தோடும் குருதியின் 
வெம்மைத் தவிப்பில் 
அனலாகிப் போன மூச்சின் 
வழி வெளியேறுகிறது, 
அமானுஷ்ய கனவின்
முடிவிலா சூனியம்..
உறக்கம் திறந்து கிறங்கிக் 
கிடந்த உடலில் முறுக்கமேற 
ஊர்ந்து அலைகிறது 
கனவிலுண்ட தீரா
தாகத்தின்  எச்சம்..
உண்ட வேட்கை 
ருசித்துக் கிடக்க 
உவகை மீண்டும் நா சுழற்ற 
இறு(க்)கித் தழுவி எனை
உள்ளிழுத்துக்  கொண்டோடுகிறது
மீளாக் கனவின் மிச்சம்!




பட உதவி : Google image


      

வெள்ளி, 1 ஏப்ரல், 2011

தேவதை விளையாட்டு..





அம்மாவின் அரட்டலை அனுமதியாது
வீழும் நீர்த்துளிகளை
பிஞ்சுக் கைகளால் சிதறடித்து 
தேங்கும் நீரை திசையெங்கும் 
கால்வீசி திருப்பி விட்டு 
சின்னக் கூந்தல் காற்றில் சுழற்றி
கேட்கும் இடியின் தாளத்திற்கு 
குதித்தாடும் ப்ரிய மகளின்
நடனத்தின் பார்வையாளனாக 
மாறிப் போனோம் நானும், 
கொட்டுமிந்த மழையும்!

**********************************************************************************



நீர்த் தொட்டியில் விளையாடி 
வெளிறிய கைகளும் 
ஈரமேறிய உடையும் 
குறும்புச் சிரிப்புமாக 
நிமிடக் குதூகலம் கொண்டு 
எனை சுற்றி ஓடி விளையாடி 
கைகளால் கன்னங்கள் 
தாங்குகிறாள் என் பிரிய மகள்.. 
விரல்களின் குளுமை கன்னத்திற்கும் 
பிரியத்தின் குளுமை மனதிற்கும் 
கடத்துகிறாள் ஒருசேர..

**********************************************************************************



பொம்மை விளையாட்டில் 
குளிப்பாட்டி சோறூட்டி 
தாலாட்டி தூங்க வைக்கும் 
பிரிய மகளின் செய்கையை 
ஆர்வமுடன் கவனிக்கிறேன் நான்.. 
அவள் தூங்கியதும் முடியொதுக்கி 
கன்னத்தில் நான் பதிக்கும் 
முத்தச் செய்கையை 
பொம்மைக்கும் செய்கிறாள் 
எனைப் பார்த்துச் சிரித்துக் கொண்டே..


  

செவ்வாய், 22 மார்ச், 2011

பின்னிரவிற்குப் பின்..





தனிமையிரவில் துணையாய் எரிந்த
மெழுகுவர்த்தி விட்டுச் சென்றது 
நினைவுகளின் படிமங்களை...

அவசரத் தேவைக்கோ அந்தப்புரத்திற்கோ
விளக்குகள் ஒளிர்ந்து அணைகின்றன
எதிர்வீட்டில்..

மின்னும் நட்சத்திரங்களுக்கிடையே 
துள்ளி யோடி விளையாடுகிறது 
வால் முளைத்த ஒன்று.. 

ஒன்றின் பின் ஒன்றாக, பின் 
ஒன்றாக ஒன்றின் பின், கூவ 
காத்திருக்கின்றன பறவைகள் 
மேகமோ வானமோ சிவக்க..

வழியும் வியர்வைகளில் எரிச்சலோடு 
வெளியேறுகிறது நேற்றைய நிகழ்வுகளின்
வெறுப்பின் எச்சங்கள்..

இருட்டில் தாழ் திறந்து தலை கவிழ்ந்து 
அமைதியாய் வெளியேறுகிறது, 
காத்திருந்து நிகழாத கனவொன்று.. 



திங்கள், 7 மார்ச், 2011

பெயரில் என்ன இருக்கிறது?!


அன்புச்  சகோ அகிலா ஒரு சுவாரசியமான தொடர்பதிவு ஒன்றை ஆரம்பித்திருந்தார் அது "பெயர் காரணம்".   பள்ளியில் படிக்கும் போது  தமிழ் இரண்டாம் தாளில் வரும் "பெயர்ச்சொல்" விளக்கம் தருக என்பது போல கேள்வி இருந்தாலும் அதற்கு பதிலளிப்பது போல இரண்டு வரியிலா சொல்ல முடியும்? சரி சரி எதுக்கு இந்த பில்டப்? மேட்டருக்கு போயிடுவோம். அதுக்கு முன்னாடி  ஆர்விஎஸ்  அண்ணாவுக்கும், கோபிக்கும்   நன்றி சொல்லிக் கொள்கிறேன்,
என்னை இதற்கு  அழைத்ததற்கு.

என் முழுப் பெயர் பாலாஜி சரவண கணேஷ்!    அடக்கி வைத்திருந்த மூச்சை கொஞ்சம் வெளிவிடுங்கள். என்ன மூன்று பேருக்கு வைக்க வேண்டிய பெயரை என் ஒருவனுக்கேவா என நீங்கள் நினைக்கலாம், என்ன நினைக்கலாம்? அதே தான? 



இதை தொடருவதற்கு முன் ஒரு சின்ன கட். எல்லாரும் சேது படம் பார்த்திருப்பீங்க அதில் விக்ரம், அபிதாவிடம் உன் பெயருக்கு அர்த்தம் என்னவென்று கேட்டதும் அவர் அப்பாவிடம் கேட்பார் இப்படி, 

அபிதா : ஏம்ப்பா நேக்கு இந்தப் பேர் வச்சேள்?
அப்பா : எது? அபிதான்ன?
அபிதா : அபிதகுஜலாம்பாள் ன்னு
அப்பா : அது உன்னோட பாட்டியோட  பெயரோல்லியோ அதான்!. அதற்கப்புறம் சில பல காரணங்களும் சொல்லுவார்!

இதே மாதிரி நானும் என் தாத்தாவிடம் ( அம்மாவின் அப்பா ) கேட்டேன். ஏன் தாத்தாவென நினைக்கும் அன்பர்களுக்கு, நான் பிறந்தது முதல் எனக்கு எல்லாமுமாய் இருந்தது என் தாத்தா தான், அவர் தான் எனக்கு பெயரும் வைத்தவர்.

"ஏன் தாத்தா எனக்கு இந்த பெயர வச்சீங்க?"

"ஏன் இந்தப் பெயருக்கு என்ன ?"

"இல்ல மூணு பேருக்கு வைக்கிற பெயர எனக்கு மட்டுமே வச்சிருக்கீங்களே அதான், கூட படிக்கிற பையன்களெல்லாம் கேலி பண்றாங்க தாத்தா"

"கேலி பண்றவங்கள பத்தி கவலைப் படாத, கடவுளோட பெயர் தான? இதுவும் நல்ல பெயர் தான்னு சொல்லு, உன் பேரு உள்ள வேற யாரவது இருக்காங்களான்னு கேளு."

"சரி கேக்குறேன், நீங்க சொல்லுங்க எனக்கு ஏன் இந்த பேர் வச்சீங்க?"

அவர் காரணம் சொல்லத் தொடங்கினார்.

என் அம்மா தான் வீட்டில் மூத்தவர், நான் அம்மாவிற்கு முதல் குழந்தை. ஸோ அம்மாவின் வழிக் குடும்பத்தில் முதல் குழந்தை நான். என் பாட்டியின் ( அம்மாவின் அம்மா ) இஷ்ட தெய்வம் திருப்பதி பாலாஜி.  அம்மா என்னைக் கருவுற்றிருந்த நேரம் பிறக்கும் முதல் குழந்தை ஆணாக பிறக்க வேண்டுமெனவும்  அப்படிப் பிறந்தால் பாலாஜி என பெயரிடுவதாகவும் வேண்டிக்கொண்டார். வேண்டுதலோ அல்லது X Y குரோமோசோம்களின் விளையாட்டின் படியோ பிறந்தேன் நான். அதனால் பாலாஜியும் ஆனேன். 

பாலாஜி ஓகே அது என்ன சரவண கணேஷ்? வர்றேன் வர்றேன். என் அப்பா ஒரு முருக பக்தர். சரவணா என்ற பெயர் மீது அவருக்கு விருப்பம் அதிகம். சிறு  வயதில் என்னை சரவணா என்றே கூப்பிட்டுள்ளார். அப்பாவின் வழி உறவுகளுக்கு சிறுவயதில் நான் சரவணா தான். என் கசின் ஒருவனின் பெயரும் சரவணா என்பதால் குழப்பத்தை தவிர்க்க பின்பு நான் பாலாஜி ஆனேன்.

அம்மாவின் இஷ்ட தெய்வம் கணேஷ். அவருக்கு கணேஷ் என வைக்க ஆசை போல, அவர் என்னை கணேஷ் என்று கூப்பிட்டதில்லை அனால் தாத்தாவிற்கு தெரியும் அம்மாவின் விருப்பம்.

பள்ளி செல்லும் வரை அவரவர்கள் அவரவர்களுக்கு பிடித்த பெயரில் என்னை கூப்பிட்டார்களாம். பள்ளியில் சேர்க்கும் பொழுது யார் விருப்பத்தையும் ஒதுக்காமல் என் பெயரை பாலாஜி சரவண கணேஷ் என ரெஜிஸ்டரில் சேர்த்தார் என் தாத்தா. நல்ல வேலை என் தாத்தாவின் விருப்பப் பெயரான "வெங்கட் ராகவன் " என்பதை சேர்க்கவில்லை. அந்த மட்டுக்கு நான் தப்பித்தேன். இல்லாவிட்டால் "வெங்கட் ராகவ பாலாஜி சரவண கணேஷ்" ஆகியிருந்திருப்பேன்! ( உஷ் அப்பப்பா! கண்ணைக் கட்டுதே! ) என் தாத்தா ஒரு இடைநிலை ஆசிரியர் என்பது இதில் ஒரு முரண் நகை! :)

பாலாஜி, பாலாஜி சரவணா, சரவணா, சரவண கணேஷ் என அவரவர்க்கு பிடித்த பெயர்களில் என்னைக் கூப்பிடுவார்கள். இப்பொழுது என் உறவினர்கள், நெருங்கிய நண்பர்கள் என்னை பாலா என அழைக்கிறார்கள். சில நட்புக்கள் இன்னும் யுனிக்காக baals, balaj, BS என அழைப்பதும் உண்டு. என் பெயரைக்  கேலி செய்யாமல் எப்படி அழைத்தாலும் எனக்கு மகிழ்ச்சியே! :)   

 இது தான் மக்களே என் பெயர்க் காரணம். படிக்கும் பொழுது என் பெயரால்  சில பிரச்சனைகளை சந்தித்திருந்தாலும் ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் என் பெயர் எனக்கு பிடித்துப் போகவும் செய்தது.  ஆங்கிலத்தில் எழுதினால் இருபது எழுத்துக்கள். சில சமயம் சில Form பூர்த்தி செய்யும் பொழுது போதுமான கட்டங்கள் இல்லாமல் நானே சில கட்டங்கள் வரைந்ததுண்டு. என் பெயரே எனக்கு சில நண்பர்களையும்  பெற்றுத் தந்துள்ளது. 

ஒரு முறை நான் ஹாஸ்டலில் தங்கிப் படிக்கும் போது என்னைகான வந்த பாட்டியும் தாத்தாவும் நான் எங்கிருக்கிறேன் என அருகில் இருந்த பையனிடம் (அவன் பார்வைத் திறன் இல்லாதவன் )  என் முழுப் பெயரையும் சொல்லாமல் வெறும் பாலாஜி என்று சொல்லி  கேட்டிருக்கிறார்கள். அவன் என் முழுப் பெயரையும் சொல்லி, நான் எங்கிருக்கிறேன் என்பதையும் சொல்லியிருக்கிறான். அவன் என் ஹாஸ்டல் தான் ஆனாலும் முன்பு அவனிடம் நான் பேசியதேயில்லை. இந்த நிகழ்விற்கு அப்புறம் அவன் என் நண்பனானான். என் பெயர் அவனுக்கு பிடித்திருப்பதாகவும் சொன்னான். 


சில இடங்களில் என் அப்பாவின் பெயரையும் ( சீதா ராமன் )  சேர்த்து எழுதவேண்டியிருப்பதால், என்னைக் அழைக்கும் போது அவர்கள் படும் சிரமம் சொல்லிமாளாது! ( எதோ நம்மளால முடிஞ்சது :) ) சில கம்பெனிகளில் முழுப் பெயர் மற்றும் அப்பாவின் பெயர் சேர்த்துத்தான் மெயில் ஐடி உருவாக்குவார்கள் என நண்பன் சொல்லியிருக்கிறான். அதை எனக்குப் பொருத்திப் பார்க்க, ஐயோ! முடியல! :) 

என் பெயரின் நீளம் மற்றும் பாலாஜி என்பதை வைத்து நான் ஆந்திராவைச் சேர்ந்தவனா  எனவும் கேட்டிருக்கிறார்கள். # தமிழன்டா நான் :)
எனக்கு தெரிந்து இந்தப் பெயர் கொண்டுள்ள இன்னொருவரை  நான் இதுவரை  கேள்விப் பட்டதில்லை. என்னைச் சந்திக்கும் பல பேர் முதலில் கேட்பது,  "நீங்க நியூமராலாஜி படி பெயர் வச்சிருக்கீங்களா?" என்பது தான். பின்பு அவர்களிடம் விளக்குவேன் மேற்கூறிய கதையை! :) என்னதான் சில சில சங்கடங்கள் இருந்தாலும், என் பெயரைப் பற்றி நினைக்கும் போதெல்லாம் என் பாட்டி மற்றும் தாத்தாவின் நினைவு வருமே என் வாழ்நாள் முழுவதும், அதற்காகவே இந்தப் பெயர் இன்னும் பிடிக்கிறது!

இதைத் தொடர நான் அழைப்பது 

தேனம்மை அக்கா  ( எவ்வளவு இனிமையான பெயர்! )





அனைவரும் என் அழைப்பை ஏற்று எழுதவேண்டுகிறேன்!  ( "மாட்டிவிட்டுட்டு வேண்டுறியா நீ?!"   அப்படின்னு நீங்க கேக்குறது என் காதுல விழல ) :)



படம் உதவி : கூகிள்



 




செவ்வாய், 1 மார்ச், 2011

பகை வளர்ந்த காலம்

முதிராப் பேச்சுக்களில் புரிந்த 
பாதி உண்மைகளும், சொல்லாத சொற்களில் 
தெரிந்த பாதி ப்ரியங்களும்
கண்ணாமூச்சியாடின அப்பருவத்தில்..

சிறு நிகழ்வில் கிழித்துப் போட்ட 
அமைதியும், தூரமாகிப் போன நட்பும் 
இன்னும் அலைந்து கொண்டிருக்கிறது
நம் தெருக் காற்றில்..

அடிபட்ட பொழுதில் நான் சிந்திய
இரத்தத்துளிகளில் சேர்ந்து 
மண்ணில் வீழ்ந்தது நம் புரிதல்..

தவிர்த்த சந்திப்புக்களிலும் 
தவறிய அழைப்புக்களிலும்
தவறாது வளர்ந்து கொண்டிருந்தன 
நம் இடைவெளிகள்..

சேர்ந்த தகவல்களின் வழி 
நிலை தெரிந்து திரை கிழிக்கிறது 
காலமும் பக்குவமும்..

காலத்தின் வேகத்தில் காயங்கள் காய்ந்தாலும்
முகம் நோக்கும் நாட்களில்
பார்வை திரும்பிக் கொள்கிறது
சலனங்கள் ஊமையாகி நிற்கும்போது.. 




   

திங்கள், 14 பிப்ரவரி, 2011

ப்ரியங்களின் மோக விளையாட்டு..

வாசலில் உன் வருகையை கவனியாதுபோல் 
உள் வேலையில் மூழ்குகிறேன் 
திமிரும் என் மனதை கட்டியிழுத்து வந்து 
காலடியில் போடுகிறது உன் ப்ரியம்..


சாலைப் பூக்களின் அழகில் மயங்கி 
நின்று சற்று ரசிக்கிறாய் ; பூக்களின் 
மேல் நின்றாடும் பட்டாம்பூச்சிகளும் 
பறந்தாடும் தென்றலும் திகைத்துத்
திரும்புகின்றன உன்னை நோக்கி!  


வீரிட்டு அழும் எதிர் வீட்டுக் குழந்தையை
அள்ளியெடுத்து கொஞ்சி சமாதானப் படுத்துகிறாய் நீ!
குழந்தை நிறுத்தியதும் அலறத் தொடங்கியிருக்கிறது 
என் மனது..


"தட்டுங்கள் திறக்கப்படும்"
பொய்யாக்கிப் போனாய் ; ஆம்
ஒருபோதும் சாத்தப் படுவதேயில்லை 
உன் ப்ரியத்தின் வாசல்கள்! 



கடற்கரையில் உன் வெண் பாதக் குழிகள்
தேடித் தொடர்கிறேன் நான்
போட்டிக்கு வந்து நிற்கிறது கடலலை..

கூந்தலில் சிக்கிய துப்பட்டாவை
பூக்கள் பின்னும் நளினத்துடன்
விடுவிக்கிறாய், தீவிரமாய் முகம்
வருடுகிறது, என்னைப் போல!..



பின் மாலைப் பொழுதில் நாம்
அமர்ந்திருந்த மாடிப் படிகளில்
ஏறியிறங்கி விளையாடுகிறது 
நம் காதல் நிலா!


விரல் பின்னி தோள்சாய அமர்ந்து
மெல்லப் பேசிச்  சிரிக்கும் பொழுது
பூவுதிர்க்கிறது  மரம்..
நீ சூட.. நான் சூட்டிட!.. 


நீ பரிசளித்த சட்டைகள் அணிந்த
நாட்களில் தவறாது வந்து விடுகிறது மழை
உன் முத்த ரேகைகள் கவர்ந்து கொள்ள..



உட்சென்று வெளியேறவியலா
கண்ணாடி அறை போல
உன் ப்ரிய அலைகளால் பின்னப்பட்ட
பெருவெளியில் சுற்றியலைகிறேன் நான்!..


பார்வையால் பதியன் போட்டு 
புன்னகையால் செப்பனிட்டு 
அன்பால் வேர் விட்டு 
கொடி சுற்றி இதழ் விரிக்கச் செய்தாய்  
காதல் மலரை என்னுள் நீ!



நாம் கட்டியணைத்து முத்தமிட்ட 
கைபிடித்து உடலுரசி 
நடந்து சென்ற இடங்களில்
இன்னும் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது
நம் ப்ரியங்களின் மோக விளையாட்டு..





டிஸ்கி :  அன்பான என் பதிவுலக உறவுகளுக்குச் சமர்ப்பணம்!  ;)
படவுதவி : Google Image





செவ்வாய், 1 பிப்ரவரி, 2011

ப்ரியமானவளுக்கு..



என் மனத் தாளில் உன் நினைவுருக்கி வார்த்த 
ப்ரியத்தின் நேசங்களை வார்த்தையுருக் கொடுத்து 
வந்தடையச் செய்கிறேன் உன்னிடம்..

ப்ரியத்தை வார்த்தைகளால் 
வகைப்படுத்த முடியாதெனினும்
ப்ரியத்தின் புறத்தாளினையாவது
சுமந்து வரும் இவ்வார்த்தைகள்..

உனக்காக எழுதத் தொடங்கும் போது
முண்டியடிக்கும் வார்த்தைகளில்
வல்லினம் தவிர்த்து மெல்லினம் தேடி
இனிமை குழைத்து முத்த முத்திரையிடுகிறேன்..

நான் எழுதிய வார்த்தையுடல் 
உன்னைக் காண வரும்பொழுது
எப்போதும் அழகிய கவிதையுடை 
அணிந்து கொண்டு விடுகிறதே! 

நீ உச்சரிக்கும் நேரம் உயிர் கொண்டும்
உன்னைச் சுற்றியலையும் 
இதழ் பூக்கள் தேடும் பட்டாம்பூச்சிகளாய்..

சற்றே விழியுயர்த்தி ப்ரியத்தின் புன்னகையை
மெல்லிதழில் இருந்து இறக்கி விடு
காற்றிலாடும் என் வரிகள் உன் ப்ரியத்தை
பூப்பல்லக்கில் சுமந்து என்னிடம் சேர்ப்பிக்கும்..

உடல் தூரமிருந்தும் இடைவெளியில்லை நினைவிற்கு
புத்தி தெறிந்தும் உணரவில்லை மனது.
அகக் கண்களால் ஆராதனை செய்த உன் அழகை
புறக்கண்களும் கண்டு பேருவகை அடைய வரம் கொடு.

சின்னப் பார்வையால் சிந்தை சிறைப் படுத்தி
சிக்குறச் செய்யும் வித்தைக்காரியிடம்
வசமிழக்க சித்தமாயிருக்கிறேன் நான்..

நம் சந்திப்புகளின் போது அலுக்காத
ஜாலங்கள் காட்டும் ப்ரியத்தின் நடனத்தைக் காண
காத்திருக்கிறேன்; மறுமொழியிடு சீக்கிரம்!



டிஸ்கி : இது இந்திரா அழைத்த தொடர்பதிவிற்காக! நன்றி இந்திரா :)


படம் உதவி : google image


            

புதன், 26 ஜனவரி, 2011

தரிசனம்..


நெற்றித் திருநீறுடன் புத்தகப் பை தோளாட
குறையேதுமிருக்குமோவென மீண்டும்
கோவில் நோக்கி கும்பிட்டு
கையிலிருந்த ஜாமென்ட்ரி பாக்ஸை
பற்களால் மெல்லத் திறந்து
மயிலிறகிற்கிடையே இருந்தெடுத்த
நாணயமொன்றை திரும்பி
அமர்ந்திருந்த வயதான
பிச்சைக்காரியிடம் கொடுத்து
எனைக் கடக்கும் நேரம்
அழைத்துப்  பெயர் கேட்டேன்
சீருடையணிந்த சிறுமியிடம்..
மெல்லச் சிரித்து தலை நிமிராமல்
ஜடையாடியபடியே ஓடிச் சென்றாளவள்
என்ன பெயரேனும் இருந்து விட்டு போகட்டும்
அன்பின் தேவதைகளுக்கு!


                                                  

புதன், 19 ஜனவரி, 2011

பின்னொரு பொழுதில்..




உன் மௌனத்தோடு பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன்
தீராத சொற்கள் இன்னும் மீதமிருக்கின்றன..

உன் புன்னகையோடு போரிட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன்
எப்போதும் சரணடைகிறவனாகையால்
வெற்றி தோல்விகளில் கவனமில்லை எனக்கு..

சுற்றியலையும் உன் பேச்சுக்களோடு
கண்ணாமூச்சி ஆடிக்கொண்டிருக்கிறேன்
நான் பிடிபட்டுவிடும் தூரம் தான்..

பிம்பத்தின் அணைப்புகளில் சொக்கிக் கிடக்கிறேன்
தேகமெங்கும் உன் முத்த மணங்கள்..

உன் தேகமிசை பரவுகிறது எங்கும்
கவர்ந்து செல்ல காத்திருக்கிறது காற்று..

அசையாத திரைச் சீலை பின்னே
அரங்கேறுகிறது காதல் நிழலின் நடனம்..

வீடெங்கும் சிதறிய ப்ரியத் துண்டுகள்
சேகரித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் எப்படியாவது
உன்னுருவம் படைத்துவிட!



                        

வியாழன், 6 ஜனவரி, 2011

சில நினைவுகள் - 2010





ஆண்டுகள் கடந்தாலும் சில நிகழ்வுகள் நிழல்களாய் நினைவுகளாய் படிந்து போகும் மனதில். அன்புச் சகோ கௌசல்யா கடந்த வருடத்தின் முக்கிய நிகழ்வுகள் பற்றி எழுத ஒரு தொடர் பதிவுக்கு அழைத்திருந்தார்கள். அவர்களுக்கு என் நன்றி!
தனித்தனி தலைப்புகள் இல்லாவிடினும், சகோ ஆமினா தொகுத்தது போல் மாதவாரியாக பட்டியல் இடாவிட்டாலும்  சில மறக்க முடியாத நிகழ்வுகள் உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள எனக்கும் மகிழ்ச்சி தான்.

இந்திரா மற்றும் மகி அழைத்திருந்த தொடர் பதிவுகள் எழுத சற்று தாமதமாகுவதால் அவர்கள் என்னை மன்னிக்க! வெகு சீக்கிரம் எழுதிவிடுகிறேன்.
பலவகை வானவெடிகள் வெடிப்பதை கழுத்து வலிக்க திரும்பி திரும்பி பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போது பிறந்தது கடந்த வருடத்தின் புத்தாண்டு நாள். அதனால் தான் இப்போது தலை திரும்பாமல் நினைவுகள் மட்டும்  திரும்பி சம்பவங்கள் கோர்க்கிறேன்! 
கடந்த ஆண்டு நிகழ்வில் முதலாய் நினைவில் வருவது தங்கையின் திருமணம். ஒரு பொறுப்பான அண்ணனாக ( தங்கை ப்ளாக் படிக்க மாட்டா, அதனால என்ன வேணா சொல்லிக்கலாம்  ;) ) ஜூன் மாதம் அவள் திருமணம். ஆல் இன் ஆல் அழகு ராணியான என் சந்திரா அத்தை ( அப்பாவின் தங்கை ) திருமணத்திற்கு தேவையான எல்லா விஷயங்களையும் தேவைகளையும் ஒற்றை ஆளாய் இருந்து கவனித்துக் கொண்டார். பத்திரிகை கொடுக்கவும் சில பண பரிவர்த்தனைகளுக்கு மட்டுமே என் இருப்பு அங்கே தேவைப் பட்டது!  அதற்கே எனக்கு பெண்டு கலண்டுடுச்சு ;) குறைகள் பெரிது படுத்தப்படாமல் திருமணம் இனிதே நடந்தேறியது. அன்புள்ளங்களின் ஆசியுடன் தங்கையின் மணவாழ்வு மகிழ்ச்சியாய் தொடர்கிறது.
திருமணத்திற்கு எடுத்த முப்பது நாள் விடுப்பு உள்ளங்கை மூடிய தண்ணீராய் வழிந்து போனது சந்தோசக் குளுமையும் தவிப்பின் வெம்மையும்  கொடுத்து! திருமணத்திற்கு பின் நடந்த ஒரு நிகழ்வில் மிகவும் மன உளைச்சல் அடையப் பெற்றேன்.  அந்த நிகழ்வின் வழி அன்பின் வார்த்தைகளும், சுற்றத்தின் உள்முகங்களும் அறியப் பெற்றேன். அந்நிகழ்வைப் பற்றி மேலும் விவரிக்க தயங்குவதால் விவரம் வேண்டாம்.என் பிரிவு கவிதைகளுக்கும், வலி மிகும் நினைவுகளுக்கும் அந்த நிகழ்வே  காரணம். அதிலிருந்து மெல்ல மீண்டெழுந்து கொண்டிருக்கிறேன்.  பதிவுலகம் அந்த நிகழ்வை மெல்ல மறக்கச் செய்து கொண்டிருக்கிறது என்பது உண்மை.

பணிக்கு திரும்பிய பின் ஒரு வெயில் தாழ்ந்த மாலையில் ஆரம்பித்தது தான் இந்த வலை பூ! அன்றைய நாள் ஜூலை ஒன்று! 
கடந்த ஒரு வருடமாக அவ்வப்போது வலை மேய்ந்தாலும், அப்போது தமிலிஷ் வழி பிரபல இடுகைகளும், எழுத்துலக  மும்மூர்த்திகள் வலை பக்கமும் அவ்வப்போது சென்று வருவது மட்டுமே நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது.  எழுத வேண்டுமென்கிற உத்வேகம் ஏனோ வரவேயில்லை அதற்கு காரணம் இரண்டு. முதலாவது என்ன எழுதுவது?! எவ்வளோவோ பேர் சிறப்பாக எழுதிக் கொண்டிருக்கும் நிலையில், அவர்களை திரும்பிப் பார்க்க வைக்க இயலாவிடினும்,  உப்புக்குச் சப்பாணியாய் "நானும் இருக்கிறேன்" என்கிற நிலையிலாவது இருக்க வேண்டாமா என்கிற நினைப்பு!  
இரண்டாவது, பிறந்தது முதல் கவச குண்டலமாய் இருக்கும் என் சோம்பேறித் தனம்! ( ஆறு மாதத்தில் இதுவரை ஐம்பது பதிவுகள் தான் ) சரி ஆரம்பித்தாயிற்று என்ன எழுத? ஏதோ கொஞ்சம் நமக்குத் தெரிந்த, கவிதை என்று சொல்லுவதற்கு அரைமனதுடன் ஒப்புக்கொள்ளும் நிலையில் இருக்கும் வார்த்தை கோர்வைகளை எழுத ஆரம்பித்தேன்!  மெல்லச் சேரும் துளிகளென நட்புகள் சேரத் தொடங்கினார்கள்! 
ஆரம்பத்தில் பல நண்பர்களை ( என் பதிவுகள் படிப்பவர்களும், படித்து பின்னூட்டமும் இடுபவர்கள், வாக்கிடுபவர்கள் என அனைவரும் ) மெயிலில் கூட நான் தொடர்பு கொண்டதில்லை. இப்போது தான் ஒரு சிலரை மெயிலின்  வழியும் சாட்டின் வழியும் தொடர்பு கொள்கிறேன். ஆரம்பத்தில் நான் ஒருமுறை கூட தொடர்பு கொள்ளாத தேவா அண்ணா என் ஒரு கவிதையை படித்துவிட்டு நான் அவரது ரத்தம் என எண்ணியதாக பின்பு பேசுகையில் குறிப்பிட்டார். எனக்குள் மகிழ்ந்த அந்த தருணம் இன்னும் நினைவில். நன்றி தேவா அண்ணா!
பிரபலங்களுடன் இதுவரை பேசிய பழகிய அனுபவம் இல்லாததால் தான் நண்பர்கள் பலரை தொடர்பு கொள்ளாததற்கு காரணமேயன்றி வேறொன்றும் இல்லை. புரிந்த நட்புகள் அனைவரையும் என் நட்பு வட்டத்திற்குள் வைக்க ஆசை!  வரும் ஆண்டு அந்த ஆசையை பூர்த்தி செய்யும் என்கிற நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கிறது.

வாழ்க்கை தேவைகளுக்கும் வசதிகளுக்கும் சொந்த ஊரை விட்டு மதுரையில் குடியேறினோம் பிப்ரவரியில் . மதுரை எனக்குப் புதிதில்லை, நான் பிறந்த மிஷன் மருத்துவ மனையும் , சொந்தங்களும், நட்புகளும், கோவிலும், என் கல்லூரியும், ஒரு வருடம் (ஆறாம் வகுப்பு மட்டும்) படித்த செயின்ட் மேரிஸ் பள்ளியும்,  எப்போதும் என் மனதின் ஓட்டத்தில் ஆழப் படிந்திருக்கும்.

ஒன்பது ஆண்டுகள் கழித்து சந்தித்த பதின்ம வயதின் நண்பனும், அன்று பின்னிரவு வரை நீண்டிருந்த பேச்சுக்களும் என்றும் நினைவில் இருக்கும். நெருங்கிய நட்புக்களின் திருமணங்களும், சில நட்புகள் கிடைக்கப் பெற்ற குழந்தைகளும், சில நட்புகளின் பிரிதல்களும் கடந்த  ஆண்டின் நிகழ்வுகளில் சில. மெல்ல அவிழும் மொட்டைப் போல சில நினைவுகள் பூக்கும் தருணங்களும், நினைத்து வருந்தும் நிகழ்வுகளும் நடந்த கடந்த ஆண்டு ஒரு படிப்பினையை விட்டுச் சென்றுள்ளது. இந்தப் படிப்பினை வரும் ஆண்டுகளின் நிகழ்வுகளை எதிர் கொள்ள உதவும் என்ற நம்பிக்கையுடன் இதை நிறைவு செய்கிறேன்.

வழக்கம் போல தொடர் பதிவைத்  தொடர நட்புக்களை அழைக்க வேண்டுமென்கிற விதிமுறையால் நான் அழைக்க விரும்புவது:

சுபத்ரா 
சுசி
கல்பனா
"ஹைக்கூ அதிர்வுகள்"  ஆனந்தி 
இந்திரா 
சித்ராக்கா
ஆர்விஎஸ் அண்ணா
பாலா
நல்லநேரம் சதீஷ் 
அருண்பிரசாத் 

அனைவரும் என் அழைப்பை மறுக்காமல் ஏற்று எழுத வேண்டுகிறேன் :)


  

திங்கள், 3 ஜனவரி, 2011

சிதறல்கள் 3

பிரியத்தின் இதம் கோர்த்த 
வார்த்தைகளின் தொட்டிலில் 
சுகமாய் உறங்குகிறது 
நம் காதல் குழந்தை! 


உன்னை அழைக்க 
உதடு வரை வந்த உன்பெயரை 
சொல்லாமல் விழுங்குகிறேன்
பெயர் கூட என்னை 
விட்டு விலகாமலிருக்க..


அதிரும் சத்தத்தில் 
வார்த்தைகள் வீசுகிறேன் 
வாகாய் முன்னேறி 
முத்தப் பூக்கள் வீசுகிறாய் 
தலை கவிழ்ந்து சரணடைகிறது 
என் கோபம்..


எனக்கெனவோ உனக்கெனவோ 
பெய்வதில்லை மழை! - எனினும் 
உன்நினைவு பொழியத் 
தொடங்குகிறது இம்மழை இரவில்..


நீண்ட மழையிரவில் 
எனைப் போர்த்தி படுத்திருக்கும் நீ
உன் விரல்களின் வழி 
எனக்குள் கடத்துகிறாய் 
ப்ரியத்தின் வெம்மையை..


தலை கோதி கண்சொருகி 
மார்பின் குறுக்கே கைபின்னி
மெல்ல இழைந்து இதழ் குவித்து 
கொஞ்சிக் கூப்பிடும் குரலில் ஒருசேர
சவால் விடுகிறாய் மயிலுக்கும் குயிலுக்கும்..


வாடிக் களைத்து வந்த நேரத்தில் 
அதிரடியாய்  ஆக்கிரமித்து 
முத்தச் சண்டை தொடங்குகிறாய், 
களைத்து ஓய்கிறது என் களைப்பு!